Het Leed Dat Twentysomething Zijn Heet #passieveagressie

cover twentysomething

Er worden ons in ons leven veel leugens verteld om onze eigen bestwil. Zoals dat sporten endorfinen vrijmaakt, dat Sinterklaas alleen bij lieve kinderen langskomt en dat je vergeet dat je onderlichaam in tweeën is gescheurd zodra er een baby in je armen wordt gelegd. Maar misschien wel de allergrootste leugen is dat je twintigerjaren de leukste van je leven zijn. Dat is namelijk helemaal niet zo.

Er zijn van die dagen dat ik een idee heb voor een blogpost, meteen aan de slag ga en het diezelfde dag nog online gooi. En dan zijn er die ideeën die maandenlang in mijn draft-folder wegkwijnen omdat ik er tegenop zie om aan ze te beginnen, omdat ze confronterend en frustrerend zijn en ik geen zin heb om jullie in mijn emotionele beerput te verdrinken. Je komt hier ten slotte voor je plezier, althans dat hoop ik. Dat gezegd zijnde, welkom in mijn emotionele beerput. Uw zwemvest blaast zichzelf op als u aan het touwtje trekt.

Zelden heb ik een sterkere anticlimax meegemaakt dan wakker worden op mijn twintigste verjaardag en ontdekken dat alles nog precies hetzelfde was. Ik had op voorhand namelijk een vrij duidelijke verwachting van die dag. Aan de ene kant was ik me er danig van bewust dat mijn jeugd voorgoed voorbij was en dat ik die nooit meer terug zou krijgen. Eén van de gedachten die aan de vooravond van de semi-heuglijke gebeurtenis door mijn hoofd gingen, was bijvoorbeeld ‘Als ik morgen zwanger blijk te zijn, ben ik niet eens meer een tienermoeder. Dan ben ik gewoon een moeder ‘.

Aan de andere kant had ik ook een grote opluchting verwacht. Ik zou namelijk een Nieuw Mens worden. Een mens met bergen Perspectief. Oja, en ook een Plan enzo. Hoe naïef het ook klinkt, ik was er echt van overtuigd dat op mijn twintigste verjaardag alles ineens magisch op zijn plek zou vallen en dat ik mijn spreekwoordelijke boeltje op orde zou hebben. Geen gejank meer in pashokjes omdat de spiegel het niet eens is met je dijen, geen man-gerelateerde hyperventilatie, geen geldzorgen en in plaats daarvan emotionele, sociale en financiële stabiliteit. De wereld zou zogezegd voor me opengaan.

Blijkt dus dat de wereld helemaal niet op mij zit te wachten, of op twintigers in het algemeen. Die kosten namelijk alleen maar geld en ze hebben allemaal van die vermoeiende idealen. Een korte Google naar de twintigers van nu, oftewel Generation Y/Millennials levert onder andere de volgende headlines op: ‘Generatie Y is ramp voor werkgevers’ ‘Millennials: The Me Me Me Generation’ en ‘7 reasons why millennials are unemployed and living at home’. Er wordt weinig van ons verwacht en eigenlijk zou de wereld onze generatie het liefst gewoon overslaan. Maar ja,we zijn er nu eenmaal. Vreselijk irritant, ik begrijp het.

De verwachtingen die ik had, waren eigenlijk nog niet eens zo onrealistisch, ze waren alleen nogal gedateerd. Veertig jaar geleden was twintig-en-een-beetje zijn namelijk een heus feestje, maar in 2014 is het dat niet. Als je geluk hebt, kon je net als ik nog gebruik maken van studiefinanciering, maar als je verder wilt studeren zul je toch je ziel aan de overheid moeten verkopen of proberen je nier via de zwarte markt te verhandelen. Niet dat het zin heeft, verder studeren. Je krijgt namelijk toch geen baan. Om een baan te krijgen moet je namelijk ervaring hebben, maar die kun je niet opdoen omdat je daarvoor ervaring moet hebben, die je niet op kunt doen omdat je daarvoor ervaring moet hebben. Snap je?

En ik hoor je denken: joh, je kunt toch alles worden wat wilt? Je kunt een succesvolle YouTuber worden en de hele wereld over vliegen. Je kunt ook een app uitvinden en de rest van je leven op de reclame-inkomsten teren. Leuk, dan mag je er bij Matthijs van Nieuwkerk over gaan vertellen! Wij zijn inderdaad opgevoed met een hoop nutteloze clichés zoals ‘alles kan, als je er maar in gelooft’ en meer van dat soort dingen die er eigenlijk op neer komen dat je werkelijk alles in het leven kunt bereiken, als je het maar genoeg wilt. Newsflash: het willen is niet genoeg. Studeren is trouwens ook niet genoeg en solliciteren ook niet.

Nu ben ik me er terdege van bewust dat ik over pak-‘m-beet een maand ‘nog maar’ 22 wordt en dat ik dus slechts 20% van de twintigerservaring heb meegemaakt. Het kan best zijn dat ik op mijn vijfentwintigste verjaardag ineens wakker word en dat alles dan anders is. In dat geval neem ik graag mijn woorden terug. Tot die tijd: zijn er nog mensen van 16 die een Freaky Friday met me willen doen? Laat een comment achter!

Dan zou ik nu graag afsluiten met een reeks relevante GIRLS-gifjes.

anigif_enhanced-buzz-1798-1362439031-8

images-article-2012-11-30-Marnie

tumblr_mgzoo4m7fn1qavzqjo1_500

tumblr_inline_mh1vrfMoxs1ryf8if tumblr_inline_mjdt2oUlk61qz4rgp tumblr_inline_n895ryQvcs1sv49sn

tumblr_n1aulmObbR1rjq3xeo1_400

 

 

Advertenties
Getagged , ,

3 thoughts on “Het Leed Dat Twentysomething Zijn Heet #passieveagressie

  1. Fredericke schreef:

    Amen to this.

    Like

  2. Helma schreef:

    Al behoor ik tot Generation X, waar dan weer teveel van verwacht wordt, ik kan heel goed begrijpen wat je schrijft c.q. voelt.
    Prachtig verwoord(t?), dit moet bij Mathijs van Nieuwkerk onder de aandacht gebracht worden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: